Rozdział 8

Rozdział 8

Cudem udaje mi się znaleźć jakieś miejsce.Serio?Tyle osób jest zainteresowanych tymi wyścigami.Co jest fajnego w patrzenie się na jeżdżące motory?Chyba nigdy tego nie zrozumiem.Ale przynajmniej są trybuny.Zastanawiam skąd się wzięły.Dopiero po chwili przypominam sobie,że kiedyś była tu szkoła,ale w niewyjaśnionych okolicznościach spłonęła. Nikt tak naprawdę nie wie co się stało.Niektórzy mówią,że ktoś specjalnie ją podpalił ale sprawa nigdy nie została wyjaśniona.Tak czy inaczej szkoły już nie ma a na jej ruinach odbywają się nielegalne wyścigi.Z moich zamyśleń wyrywa mnie głos:”Przygotować się do startu.”Udaje mi się znaleźć Louisa,który patrzy w moją stronę i puszcza mi oczko po czym zakłada kask.W jednej chwili wszystkie silniki się uruchamiają.Trzy,dwa,jeden.START!” Motory startują.

Louis na początku jedzie na końcu ale z każdym okrążeniem wysuwa się na prowadzenie.
-Wolne?-słyszę pytanie i odwracam głowę od toru i spoglądam na chłopaka stojącego przede mną.
-Tak,pewnie.-odpowiadam a blondyn siada obok mnie.
-Chyba widzę cię tu pierwszy raz.
-Tak,nigdy wcześniej tu nie byłam.
-A,który jest twój?
-Co,mój?-pytam nie bardzo rozumiejąc o co mu chodzi.
-Który to twój chłopak?
-Żaden-odpowiadam
-Przyszłaś tu sama?Wiesz,że to nie do końca mądre?
-Och.Nie przyszłam tu sama.Przyprowadził mnie znajomy.-wskazuję na Louisa.
-Tomlinson -mówi i uśmiecha się.- Oczywiście.A tak w ogóle jestem Waren.-przedstawia się i podaje mi rękę.Odpowiadam na gest i mówię mu swoje imię.-Louisowi naprawdę dobrze idzie.
-Znacie się?-bardziej pytam niż stwierdzam.W sumie nie powinno mnie to dziwić mam wrażenie,że zna tu wszystkich.Kiedy tu szliśmy prawie z każdym się witał.
-Często tu przychodzę i czasem biorę udział w wyścigach ale aktualnie mój motor nie nadaje się do jazdy-kręci kilka razy głową-Tomlinson jest naprawdę dobry ale ostatnio kiepsko mu szło.-patrzę na niego z nie dowierzaniem.Louisowi coś nie wyszło.A to nowość.-Większa część osób to ludzie którzy wychowali się sami.To typowi buntownicy.Chociaż niektórzy mają bogatych rodziców i tak dalej ale te wyścigi to oznaka ich buntu.-słucham chłopaka z zaciekawieniem.Dopiero w tej chwili zdaje sobie sprawę,że oni po prostu próbują zwrócić na siebie uwagę.Nagle z głośników rozbrzmiewa głos:”To już ostatnie okrążenie.Jak na razie na prowadzeniu utrzymuje się Collins.”Kiedy zbliżają się do mety Louis w ostatniej chwili wymija go i wygrywa.Zatrzymuje motor i zdejmuje kask.Na jego twarzy widnieje szeroki uśmiech.

Nigdy nie widziałam go tak szczęśliwego. Schodzę z trybun ale nie próbuje przeciskać się przez dziki tłum który otoczył Louisa bo wiem,że i tak nie uda mi się tam dotrzeć. Stoję z boku i przyglądam się wszystkiemu. Nagle czuję,że ktoś obejmuje mnie ramieniem.Spanikowana odwracam się w stronę osoby,która nagle pojawiła się obok mnie i oddycham z ulgą gdy widzę Warnera.
-Co robisz?–pytam zdziwiona jego zachowaniem.
-Lepiej żebyś nie była tu sama.Chyba zdążyłaś zauważyć kto się tu kręci a Louis aktualnie paja się w blasku chwały więc pozwól ,że dotrzymam ci towarzystwa.
-O co z tym chodzi?-pytam nie rozumiejąc-jeśli wszyscy zobaczą mnie albo z tobą albo z Louisem to nic mi nie zrobią ale dlaczego?
-Ludzie nas znają.Wiedzą,że lepiej nam nie podpaść jeśli nie chce się mieć w nas wroga.To dość skomplikowane ale najprościej mówiąc uczestnicy są twoją kartą bezpieczeństwa przed typami,którzy się tu kręcą.-kiedy kończy rozglądam się po ludziach stojących wokoło. Niektórzy wyglądają dość normalnie.Ale niektórzy mają kolczyki chyba wszędzie gdzie się da a tam gdzie ich nie ma są tatuaże.Rozglądając się dalej zauważam,że tłum wokół Louisa już się rozszedł.Brunet zauważa mnie a na jego twarzy nadal gości ogromny uśmiech.Jednak kiedy widzi,że Warner mnie obejmuje jego mina zmienia się w grymas niezadowolenia.
-Chyba twoja ochrona wraca.-mówi Warner i przestaje mnie obejmować.Louis podchodzi do nas z wielkim uśmiechem i się do mnie przytula.Niepewnie odpowiadam na jego gest. Chłopak szepcze mi do ucha:-Dziękuję.Wygrałem dzięki tobie.Przyniosłaś mi szczęście.-po tych słowach całuje mój policzek i odsuwa się ale nadal trzyma swoją rękę na mojej tali. Patrzy na Warnera wzrokiem pełnym nienawiści.
-Dawno się nie widzieliśmy-mówi Warner i podaje mu rękę.Louis odwzajemnia gest-gratuluję wygranej.
-Dzięki.-odpowiada oschle brunet-choć El,musimy już iść.-bierze mnie za rękę i odciąga od Warnera.
Cieszę się,że nareszcie stąd idziemy.Mam dość tego miejsca.Pełno tu facetów,którzy ciągle się na mnie gapili.Serio?!Nigdy nie widzieli dziewczyny?No i ciągle pada ten deszcz.
-Błagam tylko nie jedźmy twoim motorem.-mówię błagalnym tonem.
-Jasne,że nie.Jest chłodno a ja nie chcę żebyś była chora.
-Od kiedy jesteś taki troskliwy? -pytam z ironią.
-Od kiedy jesteś moją dziewczyną.-mówi i otwiera mi drzwi od strony pasażera a sam zajmuje miejsce za kierownicą.
-Przypominam ci,że nie jestem twoją dziewczyną a dziś tylko udawałam twoją przyjaciółkę a nie dziewczynę.
-Nieważne.Opowiedz mi oś o sobie.
-A co chciałbyś wiedzieć?
-Masz jakieś hobby?
-Raczej nie.Chociaż kiedyś grałam w siatkówkę ale potem przestałam.
-Rozumiem.A jakie masz lany po zakończeniu szkoły?
-Chyba żadne.-chłopak patrzy na mnie zdziwiony.-Co?- pytam
-Myślałem,że idziesz na studia lub coś.
-Raczej nie.-widzę,że chłopak chce coś powiedzieć ale szybko mu przerywam-a ty?Jakie masz plany?
-Jak na razie mam zaplanowane wakacje a potem…sam nie wiem.

Może poszukam pracy.Coś się wymyśli.-odpowiada obojętnie.Chwilę potem stoimy już pod moim domem. Louis wysiadł z samochodu i otworzył mi drzwi. Wysiadam z samochodu i idę w stronę domu.Słyszę, że brunet idzie za mną.Nagle z mojego domu słychać ciąg przekleństw i dźwięk tłuczonego szkła.
-Co to było?
-Kot?-odpowiadam niepewnie.
-Niech zgadnę.Ten sam co zrobił ci siniaka i skaleczył ręce?
-Co? Ja..nie…-popatrzyłam na swoje ręce i zauważyłam kilka szram.-Zbiłam ostatnio szklankę i…
-Eleanor.Co się dzieje?Możesz mi powiedzieć.-raczej nie mogę.Przecież to typowy podrywacz co tydzień inna dziewczyna.Ale ja nie będę kolejna.
-Nic się nie dzieje.Po prostu…To nic takiego.Muszę już iść.Pa.
-Pa–odpowiada i ku mojemu zaskoczeniu nie żegna się buziakiem ani irytującym przezwiskiem.
-Louis!-wołam go a chłopak do mnie podchodzi-ta randka,spotkanie czy co to tam było.Nie było takie złe.Nawet było ok.-mówię a chłopak uśmiecha się.
-Stać mnie na więcej.-pochyla się i lekko dotyka moich ust swoimi.